Tourdebuut?

In de Tour de France van 2006 kwakkelde hij de laatste tijdrit nog van het podium, maar ging wel naar huis met de bolletjestrui. In 2007 kwam hij terug om de Ronde te winnen en hij leek op weg dat grote doel, de droom van iedere wielrenner, waar te maken. Met een bijna heroïsche lange vlucht paktte hij het geel en daarna domineerde hij in de bergen. Hij vloog de flanken van de grootste Tour-cols op en vocht memorabele gevechten uit met Alberto Contador - de beste ronderenner ter wereld op dit moment. Afgelopen 9 augustus 2009 zat er een 18 jarig broekie in zijn wiel die ooit droomt van de prestaties die hij al heeft bereikt. Maar dat grote dieptepunt hoopt dat toch jochie te ontwijken. Allemaal leuk en aardig, maar Michael Rasmussen - terugkomend na een 2 jarige schorsing - was in de 210km lange Fyen Rundt toch ook gewoon maar één van de ongeveeer 169 andere concurrenten waar ik tegen reed in de Deense klassieker met start en finish in Odense.

Het beloofde een lastige koers te worden. Het parkoers was constant golvend en slingerend en de afstand was ook niet mis. Het was warm - een beetje benauwd - en er stond een matig windje. Daarnaast stond de absolute Deense/Scandinavische top aan de start, inclusief de ProTour ploeg Saxo-Bank. Zoals enigzins verwacht vertrok er al vroeg een kopgroepje. Enkele grote ploegen zaten er echter niet bij en de groep werd zo onder controle gehouden.

Op het sleutelmoment van de koers - een ca. 3km lange klim in verschillende trappen - zat ik goed van voren, mede dankzij de uitstekende parkoerskennis van wegkapitein Hopman. Het hele peloton brak in stukken en na de klim kon de balans worden opgemaakt; een groep van zo'n kleine 40 man had zich ruim afgescheiden van de rest van het veld en ik zat in die voorste groep. Het peloton was al ver uit zicht.

Maar 40 man was toch iets teveel, wist ook ik. Na even op adem gekomen te zijn begon het dan ook te regenen; demarrages wel te verstaan. Omstebeurt, stuk voor stuk; iedereen kwam aan de beurt. Toen Rasmussen reageerde op een aanval waagde ik het om mee te gaan. Op het tandvlees kon ik me vastbijten in zijn wiel - overigens gestoken in een gele Colnago C50-extreme. De groep kraaktte en we konden ons even afscheiden. De grootst vertegenwoordigde ploeg - Capinordic - zat er echter niet bij en stelde orde op zaken. Ik moeste even een tweede adem zoeken toen het nog steeds onophoudelijk doorging met de regen aan aanvallen. Dat zorgde ervoor dat ik de slag mistte. Er reed een groep van zo'n 25 man weg en ik zat in het tweede deel van de groep. Wij kwamen nog tot op zo'n 15seconden terug maar opeens was de samenwerking weg toen een paar renners verzaakten. Helaas, we waren er zo dichtbij...

Uiteindelijk kwam er zelfs nog een grote groep gelosten, noem het maar het peloton, terug. De koproep was ondertussen al gevlogen en in het peloton reed ik de koers uit. Het team van BlueWater reed een strak tempo en even leken we nog dichtbij te komen, maar op dat moment begon voor de kopgroep de finale. In eindigde voorin het peloton en kon tevreden terugkijken op deze koers. Met wat meer geluk zit je er wel bij, maar zo is het nu maar net. Absoluut een mooie koers en zo stonden er toch weer ruim 210km op de teller. Volgend jaar beter?