Soms heb je wel eens van die dagen dat er iets mis gaat. Da's vervelend! Maar nog erger is het als echt álles mis gaat. Da's nog vervelender! Het is te hopen dat je niet al te veel van die dagen mee maakt, maar woensdag 2 september was er voor mij zo één...
Ik zal het niet te langdradig maken, maar hier onder vind je een lijstje van wat er op één dag mis liep:
- Aangekomen in Geraardsbergen, na zo'n 3 uur rijden waar ik met de ploeg de Stadsprijs Geraardsbergen zou rijden bleek dat we niet mochten starten.
- Daarop zijn we naar Putte, bij Mechelen, gegaan om daar maar een open omloop te rijden. Dit was zo'n 1,5u rijden.
- Bij de inschrijving was het één chaos voor de ploeg; ik had toevallig alle benodigde papier bij me, maar sommige ploeggenoten niet en dat zorgde voor grootste verwarring bij de organisatie. Verkeerde nummers werden aan verkeerde renners gegeven, Rens stond 2 keer ingeschreven, Jasper stond niet ingeschreven, Jake had z'n handtekening nog niet gezet...
- Met koude, stijve benen en een beetje honger (het was ondertussen ruim een uur later dan de start in Geraardbergen zou zijn) stonden we dan aan de start. Was alles nu voorbij? Nee, nog voor de koers was begonnen begon de miserie al. Er stond één seingever niet op zijn plek. Gevolg: 5 minuten, nee... 10 minuten... nee.. 15 minuten... nee... 30 minuten vertraging voor we konden starten!
- De koers, kort samengevat, ging slecht. Moraal was wonder boven wonder nog goed bij de start, maar vloeide langzaam aan weg, net als de kracht in mijn benen.
- Na de koers geen douche... maar da's normaal bij wedstrijden als deze.
- Op de weg naar huis. Iedereen had al een gevoel van ''er moet wel iets misgaan''. Het leek lange tijd goed te gaan, tot we niet ver voor de grens met Nederland aan kwamen. Een Fransman haalde ons rechts in en stuurde, terwijl hij ons nog niet volledig gepasseerd was, naar links! Waar wij reden dus! De bestuurder van onze bus, waar ik ook in zat, kon weinig anders doen dan tegen 'm aan te rijden en dat gebeurde dan ook. Een ongeluk.... dat kon er ook nog wel bij. Als klapper op de vuurpijl!
Gelukkig viel de schade van het ongeluk wel mee en kon ik na een vertraging van een uur - de politie werd erbij gehaald - toch nog mijn verse pizza halen bij de La Place. Als ze niet al wegwaren.... en je raad het al. Ze waren weg. Dan maar de wokschotel, die bijzonder lekker was. Ik heb mijn nieuwe favoriete gerecht bij de La Place ontdekt! Als geluk bij een ongeluk!
zaterdag 5 september 2009
zondag 30 augustus 2009
Tijdrijden! NK + TTT
NK Tijdrijden 
Mijn specifieke voorbereiding op dit NK was goed verlopen, maar omdat de eerste helft van het seizoen de mist in ging mis ik wat basis conditie. In deze tijdrit kon ik dat weer voelen, helaas. Ik reed weliswaar een constant tempo met weinig verval, maar het voelde al niet goed. Ik kon mezelf niet voor 100% leeg rijden, de benen waren zwaar en het draaide gewoon niet hard genoeg. Erg jammer, maar ik heb mijn uiterste best gedaan en voor dit moment zit er niet veel meer in. Ik eindigde uiteindelijk in een tijd van 44:34.84, dit was goed voor een 20e plek. Teleurgesteld, maar niet ontgoocheld... zo kan ik het misschien het beste omschrijven. Volgend jaar kom ik terug!
Bij de verkenning zagen wij het al; de wind ging hier voor de afscheiding zorgen. Kort voor onze start viel er echter nog een bepalende factor uit de lucht; een hoosbui. Met bakken kwam de regen minutenlang uit de hemel, wat ervoor zorgde dat het op bepaalde plekken spekglad werd. Dit zorgde bij mij voor problemen in de bochten, waar we dus helaas wat tijd op verloren. Op de rechte stukken, in de wind, voelde ik dat ik niet top was maar ik moest alles geven om de ploeg er niet onder te laten lijden. Uiteindelijk kwam ik er een beetje door en kon ik wat langere, betere beurten op kop doen. Langzaam aan kregen we de voor ons gestarte ploeg, die van De Jonge Renner, in zicht maar echt 'in het wiel' konden we niet komen. Op de finish waren we echter wel een kleine halve minuut sneller dan de Brabantse formatie. Na ons moest echter Asito nog binnen komen, als laatste ploeg en de leider in het ploegenklassement in de competitie. Zij waren op hun beurt weer een kleine halve minuut sneller dan ons en werden dan ook een goede winaar van deze wedstrijd.
Toch met een beetje gemengde gevoelens namen we afscheid van Groningen. Het is duidelijk dat er nog véél meer in zit dan er nu uit is gekomen. Met een perfecte voorbereiding en als alle renners in vorm zijn is er voor volgend jaar meer mogelijk, maar dat zien we dan wel weer. We hadden een paar sterke motoren in de ploeg, maar niet iedereen was helemaal fit helaas, waaronder ik. Nu wisten we dat we tevreden konden zijn met onze mooie 2e plaats. Ook met de 2e plaats die we wisten te behouden in het algemeen ploegenklassement van de beloftencompetitie. Die doelstelling was gehaald en dat was een mooi resultaat!
Donderdag 27 augustus reed ik in Zaltbommel het NK Tijdrijden in de beloftencategorie. Het parcours kende ik grotendeel al van het NKT van 2 jaar geleden, dit keer sloegen we echter eerder af naar links en moesten er 2 rondes van 17km worden afgelegd. In totaal dus 34km, een pittige afstand voor een tijdrit.
Mijn specifieke voorbereiding op dit NK was goed verlopen, maar omdat de eerste helft van het seizoen de mist in ging mis ik wat basis conditie. In deze tijdrit kon ik dat weer voelen, helaas. Ik reed weliswaar een constant tempo met weinig verval, maar het voelde al niet goed. Ik kon mezelf niet voor 100% leeg rijden, de benen waren zwaar en het draaide gewoon niet hard genoeg. Erg jammer, maar ik heb mijn uiterste best gedaan en voor dit moment zit er niet veel meer in. Ik eindigde uiteindelijk in een tijd van 44:34.84, dit was goed voor een 20e plek. Teleurgesteld, maar niet ontgoocheld... zo kan ik het misschien het beste omschrijven. Volgend jaar kom ik terug!Ploegentijdrit Blauwe Stad
De laatste wedstrijd in de beloftencompetitie-cyclus was een ploegentijdrit in de buurt van de Blauwe Stad in Groningen. Een ronde van 35km was er uitgezet. Mijn ploeg, Line Lloyd Footwear Cycling Team, stond als ploeg 2e in het ploegenklassement van deze competitie. De doelstelling om bij de eerste 3 te eindigen was dus in zicht. Daarnaast hadden wij een goede ploeg die in deze ploegentijdrit voor de overwinning kon rijden.
Bij de verkenning zagen wij het al; de wind ging hier voor de afscheiding zorgen. Kort voor onze start viel er echter nog een bepalende factor uit de lucht; een hoosbui. Met bakken kwam de regen minutenlang uit de hemel, wat ervoor zorgde dat het op bepaalde plekken spekglad werd. Dit zorgde bij mij voor problemen in de bochten, waar we dus helaas wat tijd op verloren. Op de rechte stukken, in de wind, voelde ik dat ik niet top was maar ik moest alles geven om de ploeg er niet onder te laten lijden. Uiteindelijk kwam ik er een beetje door en kon ik wat langere, betere beurten op kop doen. Langzaam aan kregen we de voor ons gestarte ploeg, die van De Jonge Renner, in zicht maar echt 'in het wiel' konden we niet komen. Op de finish waren we echter wel een kleine halve minuut sneller dan de Brabantse formatie. Na ons moest echter Asito nog binnen komen, als laatste ploeg en de leider in het ploegenklassement in de competitie. Zij waren op hun beurt weer een kleine halve minuut sneller dan ons en werden dan ook een goede winaar van deze wedstrijd.Toch met een beetje gemengde gevoelens namen we afscheid van Groningen. Het is duidelijk dat er nog véél meer in zit dan er nu uit is gekomen. Met een perfecte voorbereiding en als alle renners in vorm zijn is er voor volgend jaar meer mogelijk, maar dat zien we dan wel weer. We hadden een paar sterke motoren in de ploeg, maar niet iedereen was helemaal fit helaas, waaronder ik. Nu wisten we dat we tevreden konden zijn met onze mooie 2e plaats. Ook met de 2e plaats die we wisten te behouden in het algemeen ploegenklassement van de beloftencompetitie. Die doelstelling was gehaald en dat was een mooi resultaat!woensdag 19 augustus 2009
Spaakbreuk in Grensstreek
Dinsdag 18 augustus reed ik de Omloop van de Grensstreek in Wervik. Een lastige, heuvelachtige klassieker in Wervik (bij Ieper). Met oa. 3x de beklimming van de Kemmelberg, maar met tussendoor ook geen kilometer echt vlak!
De omstandigheden waren goed. Het was lekker warm en er stond een matige wind. Samen met de rest van de ploeg ging ik van te voren even rustig inrijden, totdat één van mijn ploeggenoten per ongeluk een klap in zijn gezicht kreeg van een politieagent die met zijn armen zwaaiden! Een dikke, pijnlijke lip was bij hem het gevolg. Kort daarna brak de spaak van een andere ploeggenoot! Dit alles zorgde er uiteindelijk voor dat toen wij weer terug bij de start waren het hele peloton al was vertrokken en wij de start hadden gemist! Gelukkig reed het peloton eerst een klein plaatselijk rondje en zo konden wij weer aansluiten toen het peloton daar van terug kwam. Een lekker begin...
Het eerste half uur van de koers had ik nog een beetje die zware benen van Simpelveld. Nu kwam ik er echter wel naarmate de koers vorderde enigzins 'doorheen'. Ondertussen was er een redelijke grote groep weggereden met een ploeggenoot daarbij. Voor de rest van de ploeg was het daarom alle aanvallen te counteren en mee te zitten. Dat luktte mij, want met ongeveer 5 man reed ik weg. Deze aanval werd helaas weer teniet gedaan en nu was het zaak dat ik me klaar maaktte voor de eerste beklimming van de Kemmelberg. Een behoorlijke klus met al dat gedrang. Eerder dan verwacht kwam de Kemmel er dan en ik zat eigenlijk te ver van achter. Maar op de voorloper van de Kemmel, de Monteberg, kon ik al een boel plaatsen goed maken. Halverwege het peloton reed ik zo de berucht, zeer steile kasseienklim op. De klim liep goed en ik kon weer een aantal plaatsen goed maken. Bovenop werd er door het peloton flink doorgetrokken en alles lag daarop in stukken. Toen sloeg bij mij het (kleine) noodlot toe... een spaak in mijn voorwiel brak spontaan! Ik moest van wiel wisselen maar zo makkelijk ging dat niet. Omdat de volgauto's van de ploegen niet over de Kemmel mochten - zij werden omgeleid - reed er maar één auto achter het peloton, de neutrale auto van Mavic. Die zat echter helemaal achteraan en ik zat nog enigzins vooraan. Daarom moest ik veel te lang wachten op een wiel en toen ik die eenmaal had reed ik een grote leegte in; het peloton had zijn duivels ontbonden en er was geen auto te bekennen die mij terug kon brengen. Ik wist direct dat de koers hier over was voor mij... helaas.
Uiteindelijk heb ik mijn kilomters wel weer gemaakt door gewoon door te blijven trainen op het parkoers, maar dat is natuurlijk heel anders dan de koers gewoon uitrijden. Het had een mooi herstel kunnen zijn van Simpelveld, maar helaas mocht het niet zo zijn... Volgende keer beter dan maar? Volgend jaar misschien!
De omstandigheden waren goed. Het was lekker warm en er stond een matige wind. Samen met de rest van de ploeg ging ik van te voren even rustig inrijden, totdat één van mijn ploeggenoten per ongeluk een klap in zijn gezicht kreeg van een politieagent die met zijn armen zwaaiden! Een dikke, pijnlijke lip was bij hem het gevolg. Kort daarna brak de spaak van een andere ploeggenoot! Dit alles zorgde er uiteindelijk voor dat toen wij weer terug bij de start waren het hele peloton al was vertrokken en wij de start hadden gemist! Gelukkig reed het peloton eerst een klein plaatselijk rondje en zo konden wij weer aansluiten toen het peloton daar van terug kwam. Een lekker begin...
Het eerste half uur van de koers had ik nog een beetje die zware benen van Simpelveld. Nu kwam ik er echter wel naarmate de koers vorderde enigzins 'doorheen'. Ondertussen was er een redelijke grote groep weggereden met een ploeggenoot daarbij. Voor de rest van de ploeg was het daarom alle aanvallen te counteren en mee te zitten. Dat luktte mij, want met ongeveer 5 man reed ik weg. Deze aanval werd helaas weer teniet gedaan en nu was het zaak dat ik me klaar maaktte voor de eerste beklimming van de Kemmelberg. Een behoorlijke klus met al dat gedrang. Eerder dan verwacht kwam de Kemmel er dan en ik zat eigenlijk te ver van achter. Maar op de voorloper van de Kemmel, de Monteberg, kon ik al een boel plaatsen goed maken. Halverwege het peloton reed ik zo de berucht, zeer steile kasseienklim op. De klim liep goed en ik kon weer een aantal plaatsen goed maken. Bovenop werd er door het peloton flink doorgetrokken en alles lag daarop in stukken. Toen sloeg bij mij het (kleine) noodlot toe... een spaak in mijn voorwiel brak spontaan! Ik moest van wiel wisselen maar zo makkelijk ging dat niet. Omdat de volgauto's van de ploegen niet over de Kemmel mochten - zij werden omgeleid - reed er maar één auto achter het peloton, de neutrale auto van Mavic. Die zat echter helemaal achteraan en ik zat nog enigzins vooraan. Daarom moest ik veel te lang wachten op een wiel en toen ik die eenmaal had reed ik een grote leegte in; het peloton had zijn duivels ontbonden en er was geen auto te bekennen die mij terug kon brengen. Ik wist direct dat de koers hier over was voor mij... helaas.
Uiteindelijk heb ik mijn kilomters wel weer gemaakt door gewoon door te blijven trainen op het parkoers, maar dat is natuurlijk heel anders dan de koers gewoon uitrijden. Het had een mooi herstel kunnen zijn van Simpelveld, maar helaas mocht het niet zo zijn... Volgende keer beter dan maar? Volgend jaar misschien!
Off-day in Simpelveld
Zondag 16 augustus stond de bergomloop van Simpelveld op het programma, een zware koers in Zuid Limburg die over een omloop van 5,6km trok met een lange, steile klim erin.
Veel valt er niet zoveel over te zeggen. Ik stond vooraan bij de start en begon de eerste klim voorin, maar eigenlijk voelde ik toen al dat het niks zou worden. De benen leken wel van lood. Ik hooptte er nog 'doorheen' te komen en dat de benen naarmate de koers vorderde beter werden. Maar dat bleek niet het geval te zijn, ik had gewoon een complete 'off-day', helaas. Ik denk dat ik nog zo'n 5 ronden heb gereden en daarna uit koers ging. Volgende keer beter dan maar...
Veel valt er niet zoveel over te zeggen. Ik stond vooraan bij de start en begon de eerste klim voorin, maar eigenlijk voelde ik toen al dat het niks zou worden. De benen leken wel van lood. Ik hooptte er nog 'doorheen' te komen en dat de benen naarmate de koers vorderde beter werden. Maar dat bleek niet het geval te zijn, ik had gewoon een complete 'off-day', helaas. Ik denk dat ik nog zo'n 5 ronden heb gereden en daarna uit koers ging. Volgende keer beter dan maar...
maandag 10 augustus 2009
Tourdebuut?
In de Tour de France van 2006 kwakkelde hij de laatste tijdrit nog van het podium, maar ging wel naar huis met de bolletjestrui. In 2007 kwam hij terug om de Ronde te winnen en hij leek op weg dat grote doel, de droom van iedere wielrenner, waar te maken. Met een bijna heroïsche lange vlucht paktte hij het geel en daarna domineerde hij in de bergen. Hij vloog de flanken van de grootste Tour-cols op en vocht memorabele gevechten uit met Alberto Contador - de beste ronderenner ter wereld op dit moment. Afgelopen 9 augustus 2009 zat er een 18 jarig broekie in zijn wiel die ooit droomt van de prestaties die hij al heeft bereikt. Maar dat grote dieptepunt hoopt dat toch jochie te ontwijken. Allemaal leuk en aardig, maar Michael Rasmussen - terugkomend na een 2 jarige schorsing - was in de 210km lange Fyen Rundt toch ook gewoon maar één van de ongeveeer 169 andere concurrenten waar ik tegen reed in de Deense klassieker met start en finish in Odense.
Het beloofde een lastige koers te worden. Het parkoers was constant golvend en slingerend en de afstand was ook niet mis. Het was warm - een beetje benauwd - en er stond een matig windje. Daarnaast stond de absolute Deense/Scandinavische top aan de start, inclusief de ProTour ploeg Saxo-Bank. Zoals enigzins verwacht vertrok er al vroeg een kopgroepje. Enkele grote ploegen zaten er echter niet bij en de groep werd zo onder controle gehouden.
Op het sleutelmoment van de koers - een ca. 3km lange klim in verschillende trappen - zat ik goed van voren, mede dankzij de uitstekende parkoerskennis van wegkapitein Hopman. Het hele peloton brak in stukken en na de klim kon de balans worden opgemaakt; een groep van zo'n kleine 40 man had zich ruim afgescheiden van de rest van het veld en ik zat in die voorste groep. Het peloton was al ver uit zicht.
Maar 40 man was toch iets teveel, wist ook ik. Na even op adem gekomen te zijn begon het dan ook te regenen; demarrages wel te verstaan. Omstebeurt, stuk voor stuk; iedereen kwam aan de beurt. Toen Rasmussen reageerde op een aanval waagde ik het om mee te gaan. Op het tandvlees kon ik me vastbijten in zijn wiel - overigens gestoken in een gele Colnago C50-extreme. De groep kraaktte en we konden ons even afscheiden. De grootst vertegenwoordigde ploeg - Capinordic - zat er echter niet bij en stelde orde op zaken. Ik moeste even een tweede adem zoeken toen het nog steeds onophoudelijk doorging met de regen aan aanvallen. Dat zorgde ervoor dat ik de slag mistte. Er reed een groep van zo'n 25 man weg en ik zat in het tweede deel van de groep. Wij kwamen nog tot op zo'n 15seconden terug maar opeens was de samenwerking weg toen een paar renners verzaakten. Helaas, we waren er zo dichtbij...
Uiteindelijk kwam er zelfs nog een grote groep gelosten, noem het maar het peloton, terug. De koproep was ondertussen al gevlogen en in het peloton reed ik de koers uit. Het team van BlueWater reed een strak tempo en even leken we nog dichtbij te komen, maar op dat moment begon voor de kopgroep de finale. In eindigde voorin het peloton en kon tevreden terugkijken op deze koers. Met wat meer geluk zit je er wel bij, maar zo is het nu maar net. Absoluut een mooie koers en zo stonden er toch weer ruim 210km op de teller. Volgend jaar beter?
Het beloofde een lastige koers te worden. Het parkoers was constant golvend en slingerend en de afstand was ook niet mis. Het was warm - een beetje benauwd - en er stond een matig windje. Daarnaast stond de absolute Deense/Scandinavische top aan de start, inclusief de ProTour ploeg Saxo-Bank. Zoals enigzins verwacht vertrok er al vroeg een kopgroepje. Enkele grote ploegen zaten er echter niet bij en de groep werd zo onder controle gehouden.
Op het sleutelmoment van de koers - een ca. 3km lange klim in verschillende trappen - zat ik goed van voren, mede dankzij de uitstekende parkoerskennis van wegkapitein Hopman. Het hele peloton brak in stukken en na de klim kon de balans worden opgemaakt; een groep van zo'n kleine 40 man had zich ruim afgescheiden van de rest van het veld en ik zat in die voorste groep. Het peloton was al ver uit zicht.
Maar 40 man was toch iets teveel, wist ook ik. Na even op adem gekomen te zijn begon het dan ook te regenen; demarrages wel te verstaan. Omstebeurt, stuk voor stuk; iedereen kwam aan de beurt. Toen Rasmussen reageerde op een aanval waagde ik het om mee te gaan. Op het tandvlees kon ik me vastbijten in zijn wiel - overigens gestoken in een gele Colnago C50-extreme. De groep kraaktte en we konden ons even afscheiden. De grootst vertegenwoordigde ploeg - Capinordic - zat er echter niet bij en stelde orde op zaken. Ik moeste even een tweede adem zoeken toen het nog steeds onophoudelijk doorging met de regen aan aanvallen. Dat zorgde ervoor dat ik de slag mistte. Er reed een groep van zo'n 25 man weg en ik zat in het tweede deel van de groep. Wij kwamen nog tot op zo'n 15seconden terug maar opeens was de samenwerking weg toen een paar renners verzaakten. Helaas, we waren er zo dichtbij...
Uiteindelijk kwam er zelfs nog een grote groep gelosten, noem het maar het peloton, terug. De koproep was ondertussen al gevlogen en in het peloton reed ik de koers uit. Het team van BlueWater reed een strak tempo en even leken we nog dichtbij te komen, maar op dat moment begon voor de kopgroep de finale. In eindigde voorin het peloton en kon tevreden terugkijken op deze koers. Met wat meer geluk zit je er wel bij, maar zo is het nu maar net. Absoluut een mooie koers en zo stonden er toch weer ruim 210km op de teller. Volgend jaar beter?
Abonneren op:
Berichten (Atom)
.JPG)
